Mediteranke

Decembar 2017, predgrađe Liona. Samuel Vidubl ponovo se susreće s članovima svoje porodice s majčine strane na večeri za Hanuku, prepunoj meteža i živopisnih priča o njihovom Alžiru – od osvajanja Konstantina 1837. do egzodusa 1962. godine. Dok posmatra kako gore sveće u menori, jedinom predmetu koji je stajao uglavljen u nana Bajinom koferu kada je stigla u Francusku, a koji je tema brojnih porodičnih legendi – navodno je pripadao Kahini, jevrejskoj berberskoj kraljici – odlučuje da se otisne na putovanje i kreće avionom za Konstantin. Nada se i da će tamo pronaći Džemilu, koju je upoznao u Parizu u noći nakon terorističkih napada, a koja je otišla da diže revoluciju kako bi se okončao Buteflikin režim u Alžiru.

Prošlost i sadašnjost se prepliću dok Samuel luta ulicama Konstantina, Gelme i Anabe, pronalazeći mesta gde mu se baka udala, gde mu se deda ubio, gde je rođena njegova majka, gde se tetka ukrcala na brod za Marselj. Po povratku u Francusku, neumorno ispituje žene iz svoje porodice, čija je dužnost da pale devet sveća, ne bi li rasvetlio tajnu svećnjaka.

Kroz njihove uspomene shvata šta ga povezuje s Alžirom i šta povezuje sve te generacije žena, koje bi istorija izbrisala da nije romana da to isprave. Iza višestrukih identiteta – legendarnih, stvarnih ili preuzetih – berberske prošlosti, jevrejske vere, arapskog jezika i francuskog državljanstva – ocrtava se pripadnost jednoj geografskoj zajednici: prava domovina tih Orijentalki jeste Mediteran. Mediteran nekadašnjih i sadašnjih izgnanika, Mediteran Homera i Alberta Koena, Ibn Halduna i Albera Kamija.

U ovoj velikoj knjizi smeha i suza, u kojoj ima nečeg od inicijacijske potrage, pripovesti o korenima, porodične sage i ljubavnog romana u isto vreme, Emanuel Ruben slavi zemlju svojih predaka i daje joj novo lice.