Snovi svirepih noći

Peter Englund svoje dramatis personae (vojnika Crvene armije, jevrejske izbeglice, profesorku univerziteta u opkoljenom Lenjingradu, italijanskog majora, japanskog mornaričkog kapetana, francuskog pisca, englesku domaćicu, nemačkog oficira, rusku pesnikinju, i druge) prati, oslanjajući se na njihove dnevnike, prepisku, i arhivsku građu različite provenijencije. Na taj način gradi, preplićući njihova iskustva u ratu, jednu „paralelnu dimenziju“, na čijoj ravni se odvijala sva ratna brutalnost, herojstvo, požrtvovanost, ideološka zaslepljenost, izdaja, nada u pobedu. Englundov pristup otvara prostor koji je često izmicao istoričarima koji su se bavili ili se bave istraživanjem ovog najvećeg ratnog sukoba u istoriji, sa njegovim nepojmljivim potencijalom u uništavanju ljudskih života i materijalnih dobara. To je davanje ljudskog lica i imena onima koji su izmicali pažnji kao „nevažni akteri“, „bezimene žrtve“, ali i onima koji su „samo izvršavali naređenja“, čime Englund vraća nadu u ono što se često gubi iz vida bavljenjem „velikom istorijom“ – da se uvek radi o ljudima koji čine, opet treba reći, voljne i nevoljne učesnike istorije, postajući njene žrtve ali i dželati.

Milan Ristović


„Kao popularni udžbenik majstorski napravljena; kao popularna nauka verovatno jedinstveno dostignuće od međunarodne važnosti. Kao književnost, misaono duboko provokativna knjiga koja tera čitaoca da se izokrene prema unutra, ka svom vremenu.“
Expressen


„Englund pokazuje kako rat pojačava sadašnjost do vibriranja… Ono što je veliko kod Englundovog novembarskog epa jeste kako autor uspeva da svakodnevicu dočara kao neverovatne događaje.“
Svenska Dagbladet


„Briljantan podsetnik za ova vremena, kako je rat destruktivan na svim nivoima.“
Goteborgs-Posten


„Englundov stil je romansijerski… njegova široka raznolikost izvora omogućava mu da postigne svoj cilj u prikazivanju široke sveukupne slike.“
Sajmon Hefer, The Telegraph


„Pedantna hronika običnih ljudi u ekstremnim ratnim okolnostima.“
Kirkus Review


„Moćan hor koji uzdrmava, a u pozadini se nazire autor kao vrhunski dirigent, majstor polifonije i dvosmislenosti.“
Dagens Nyheter