Sarajevska megila

Sarajevska megila je tekst koji se ističe bogatstvom glasova i napetošću između usmenog i pisanog izraza, između onoga što se pamti i onoga što ostaje zapisano. Krećući se između dokumenta i pripovesti, službenog jezika vlasti i ljudskog govora, delo prikazuje kako jezik može postati sredstvo nepravde, ali i otpora. Nasuprot jeziku moći, pripovedanje nosi moralnu dimenziju i postaje prostor očuvanja smisla. Roman razotkriva složenost istorijskih i društvenih odnosa, prikazujući kako se vera, zakon i ljudsko delovanje prepliću u složenoj slici Bosne. Kroz promenu perspektive i značenja, naglašava se ideja da isti čovek, zemlja i priča nikada nisu isti u različitim okolnostima.