Prekosutra je daleko

Bane Bjelica ostaje veran svom prepoznatljivom crnom talasu i u ovom romanu nastavlja da istražuje prostore i vremena komunističke Jugoslavije i postjugoslovenske stvarnosti. U središtu priče nalazi se život i smrt Adama Feliksa Srećkovića, kroz čiju sudbinu se prepliću likovi iz njegovog okruženja, najčešće obeleženi autentičnom ili simboličnom „ludošću“.

Među njima je i Bane, Adamov sin i ujedno autorov alter ego, kroz koji se dodatno zamagljuju granice između fikcije i lične istorije. Roman se igra identitetima, porodičnim odnosima i sećanjima, pretvarajući ih u složen narativni mozaik u kojem se stvarno i izmišljeno neprestano prepliću.

Delo karakteriše mračan, ironičan i introspektivan ton, uz snažnu autorsku slobodu u oblikovanju likova i događaja, što ga čini izazovnim, ali i sugestivnim štivom.