Kyuss - Blues For The Red Sun

Pre nego što je Josh Homme postao uglađeni rokenrol monarh, bio je arhitekta zvučne fatamorgane usred kalifornijske pustinje. Album Blues for the Red Sun iz 1992. godine nije samo album; to je monolit, sonični nacrt za čitav jedan žanr. Ovde je Kyuss, sastavljen od esencijalne postave koju čine Homme, pevač John Garcia, basista Nick Oliveri i bubnjar Brant Bjork, destilovao vrelinu, prašinu i izolaciju Palm Dezerta u 14 pesama čistog, teškog gruva. Gitare naštimovane na C-standard zvuče kao da se tope na suncu, stvarajući hipnotički, muljeviti zid zvuka koji definiše stoner rock. Himne poput Green Machine i Thumb nisu samo pesme, već visceralni, fizički udari koji vas uvlače u svoj svet, dok 50 Million Year Trip (Downside Up) služi kao kosmičko putovanje kroz sprženi pejzaž.

Produkcijska palica Chrisa Gossa (koji će kasnije biti proglašen "kumom desert rocka") bila je ključna. Uspeo je da kanališe sirovu, neobuzdanu energiju benda sa njihovih legendarnih "generator žurki" i da je pretoči u studijski snimak koji zvuči istovremeno kolosalno i klaustrofobično. Zvuk je gust, sa basom koji tutnji kao nadolazeća peščana oluja i bubnjevima koji pulsiraju plemenskim ritmom. Album teče kao grozničav san, smenjujući instrumentalne psihodelične vinjete poput Caterpillar March sa epskim maratonima kao što je Freedom Run. Svaka nota je natopljena bluzom, ali ne onim iz Delte Misisipija, već onim rođenim iz dosade i uzavrelog asfalta.

Nasleđe ovog albuma je nemerljivo; praktično svaki bend koji je u poslednjih 30 godina uključio fuzz pedalu i svirao spor, težak rif, duguje nešto ovom remek-delu. Od instrumentalne eksplozije u Mondo Generator do apsurdno kratke Yeah, svaki trenutak je deo veće, zvučne slagalice. U svojoj suštini, KYUSS - BLUES FOR THE RED SUN je više od albuma – to je atmosfersko stanje, zvučni dokument jednog mesta i vremena koji i danas ostaje neprevaziđen u svojoj težini i autentičnosti.