Harački tefter Kapetanije Mačve iz 1832. godine

Osmansko feudalno uređenje karakteristično je po brojnim i raznovrsnim nametima kojima je bilo opterećeno pokoreno stanovništvo. Harač su plaćali nemuslimani od sedme do osamdesete godine koji su time priznavali osmansku vrhovnu vlast. Zauzvrat garantovana im je, formalno, lična i imovinska sigurnost. Kao što je prihvatanje harača značilo pokoravanje sultanskoj vlasti, tako je i prestanak njegovog prikupljanja tumačen kao početak pobune. Za vreme Prvog srpskog ustanka (1804–1813) ustanici su obustavili sve fiskalne obaveze prema Turcima. Kada je u jesen 1813. godine obnovljena osmanska vlast u Srbiji, vraćen je pređašnji feudalni poredak i sa njim obaveza plaćanja harača. Sporazumom kneza Miloša Obrenovića i Marašli Ali-paše, kojim je završen Drugi srpski ustanak 1815. godine, predviđeno je da Srbi, umesto Turaka, prikupljaju harač. Tada je utvrđeno da u jedanaest nahija Beogradskog pašaluka ima 43.527 haračkih lica.